About . . .
     
Begin pagina

RNI Foto Gallery

Veronica Foto Gallery

Atlantis Foto Gallery

The RNI Story

Geschiedenis

The Veronica Story

Gastenboek

Merchandise

Herinneringen aan Veronica door Eric Hofman

Radio Atlantis Story

 
Veronica en ik...
Radio Veronica, mijn zoet radiodelirium... Wat is dan nou, wat heb ik nu reeds meer dan tweeendertig jaar met jou?


Ondertussen heb ikzelf een mediacarriere achter de rug op radio en televisie als deejay, producent en station voice-over van VTM, hoop nog enige tijd mee te draaien in dit circus, heb dus alles wel gehad en gezien, en na vele jaren was ik er eindelijk in geslaagd om het hoofdstuk Veronica 538 voor mezelf gevoelsmatig af te sluiten. Het heeft erg lang geduurd voor ik er een beetje vrede mee had dat dat radiostation voor altijd verloren was.

Totdat internet de kop opstak, Ad bouman in 1999 de eerste reunie uitzendingen organiseerde, en ik daarbovenop in 2002 door radio 192 werd gevraagd om Veronica coryfee Eddie Becker tijdelijk te vervangen als deejay, toen nog op AM1332. Bovendien kwam Radio 192 naar de Norderney afgezakt om de verjaardag van Maeva te vieren.

Het begon dus weer, het kwam allemaal weer naar boven. Houdt het dan nooit meer op? Neen dus, dit gaat nooit meer over.

Ik ontdekte haar in 1972 op 538 meter. Wat ik toen hoorde was een drijvend popstation, dat na 12 jaar uitzenden niet alleen vocht om zijn voortbestaan, maar ook om de gunsten van een grote luisterschare. In die tijd wees luisteronderzoek uit dat dagelijks zowat 5 miljoen fans afstemden op 538.

De sound van Veronica 538 was erg poppy, snel, erg snedig, maar vaak ook familiaal, vriendelijk, lief, betrokken bij z'n luisteraars, kortom erg gevarieerd, maar toch met een eigen, heel herkenbare sound. The Sound of the Nation was door de jaren heen uitgegroeid tot een volwassen popzender, een niet meer weg te denken instituut.

Maar ze moest wég. En liefst zo snel mogelijk. Harry van Doorn en zijn politieke kliek wilden de gevestigde omroepen behoeden van een definitieve ondergang, want bijna niemand luisterde nog naar Hilversum.

De argumenten waarmee men dat voor elkaar gekreeg ten tijde van Joop den Uyl, grensden aan het onwaarschijnlijke. De demoncratie zonk samen met de zeezenders. Het zou de overheid worst wezen. De politiek liet de maskers vallen en ging keihard voorbij aan de wens van zovelen. Er zou en moest een anti-zeezenderwet komen die na veertien jaar gedoogbeleid deze activiteiten illegaal maakte. Want Veronica was niet illegaal. Veronica 538 was eigenlijk een buitenlands radiostation, dat werd uitgebaat door een Nederlands bedrijf, waaraan de staat, buma-stemra en de hele showbizz industrie fors verdienden.

Samen met de hele muziekindustrie was Veronica goed voor een miljoenen business, die talloze mensen tewerkstelde, binnen maar ook, en vooral buiten Veronica.

Er was een hele industrie ontstaan rond de zeezenders, nevenactiviteiten allerhande, banen gecreërd, en daar ging uitgerekend een linkse regering aan voorbij. Nékken, ten koste van alles, van iedereen, van wat dan ook. De muziekindustrie en de Hollandse Showbizz kregen een nekslag van de eerste orde. Schaamteloze politieke schrijftafelmoord.

Ik kan mij daar nu nog erg boos om maken. En verdrietig. Want ik mis Veronica nog steeds.

En het heeft mij altijd gedreven om mee te strijden voor commerciële radio. Eerst met en voor Maeva in de jaren 80, waarmee we plus minus hetzelfde beleefden als Veronica, later met Maeva op 7 op de landelijke kabel, MaevaFM en nu ook MaevaFM Internationaal, onze digitale toekomst op korte golf 6015.

Want ik zie ook in Vlaanderen dezelfde hypocriete houding van de overheid. Alleen is het hier nog veel erger want de brave Vlaming laat alles over zich heen gaan. Ik niet. Ik pik dat niet, toen niet, en nu zeker niet meer, het is écht genoeg geweest.

Ik heb mijn jeugd, al die jaren, de strijd van Rob Out op de voet gevolgd, meegeleefd, meegevoeld.

Ik zat toen in mijn pubertijd. Ik herinner mij nog levendig de bijzondere sfeer van Studio Lapershoek, die werd uitgedragen op 538. Veronica, dat was je familie. Voor mij betekende dit station ALLES. Het was mijn hele puberlevendje. Op 31 augustus 1974 werd het afgepakt. Weg, afgelopen, we mochten niet meer luisteren.

Mijn helden, mijn grote voorbeelden, Rob, Lex, Tom, Will, Tineke, Stan, Adje, Bart en al die anderen... nooit meer.

You where my friend... I don't think it will ever hapen again. Het enige wat resste was die oorverdovende stilte op de 538 meter.

Oh ja, er was altijd nog de oubolligheid van BRT-2, waar ze één keer per week drie kwartiertjes op donderdagavond de laatste hits draaiden, weggemoffeld tussen 7 en 8. Hilarische bende pennelikkers van de toenmalige overheid.

De klok in één ruk dertig jaar teruggedraaid. Op Hilversum drie zaten dan de nieuwe helden. Op enkele uitzonderingen na vaak deejays die niet eens aan Collins, Out of Harding konden tippen.

We deden het dus met Mi Amigo, maar Veronica vergeten kon niet.

Op de leeftijd komt zoiets keihard aan. Dat blijft hangen. Zestien maanden bleef het stil. En toen, donderdag 2 september 1975, amper drieentwintig dagen bna het binnenhalen van de Norderney werd van Doorn tot de ultieme knieval gedwongen door de Raad van State. Delirium van vreugde, trotse blijschap, euforie...

Het stond op de voorpagina van de Nederlandse en Belgische kranten: Veronica komt terug...! Het was september, de omroep organisatie stond op uitéenvallen, niemand geloofde er nog in, en toen de laatste dag van de gestelde termijn aanbrak waarop de minister moést antwoorden, kwam dan de verlossende brief. Ik denk dat Meester Harry baalde als een stekker. Ik denk dat ie z'n pijp heeft ingeslikt van pure onmacht. Teruggevloten, door het hoogste Rechtscollege, de Raad van State.

Hij had zichzelf en de andere omroepen deze vernedering kunnen besparen door Radio Veronica op zee te laten, later zou blijken dat ie het Paard van Troje moest binnenlaten in omroepland, met alle gevolgen vandien. Van Doorn beet zijn tanden stuk op Rob Out. De onvermoeibare Amsterdamse commando die een compleet ongelijke strijd uitvocht, en nog won ook. David tegen Goliath, dat was het. Veronica werd de grootste omroep uit de geschiedenis. Maar de zeezender, het station waar het eigenlijk allemaal om te doen was, zou voor altijd zwijgen.

Eén troost: Van Doorn en zijn achterban (de omroepen) had een wetje laten creëeren om de zeezenders eronder te krijgen. Dat gore geintje is een tiojdje later finaal in hun eigen gezicht geëxplodeerd.

Niets of niemand kon Rob tegenhouden in zijn strijd voor Veronica. Na al die jaren bedenk ik mij wel eens dat Minister Van Doorn Veronica tot zinken bracht ten koste van alles en iedereen, Rob Out bracht Veronica terug, ten koste van zichzelf en zijn privéleven.

Ik draag dit verhaal diep in mijn hart. Het heeft mijn doen, laten en denken, mijn liefde voor radio, mijn hele leven duidelijk beinvloed. In en buiten de media. Ik hou absoluut niet van overheidsinmenging. Ik geloof in vrijheid, van meningsuiting, maar ook in vrijheid van creativiteit.

Dat ondervonden alle deejays die vandaag voor MaevaFM werken. Betutteling werkt fluitend voorcreativiteit. Reguleren is ok, maar wat men in 1974 bewust heeft kapot gemaakt, dat kan niet. Echt niet.

Gisteravond kwam mijn jeugd weer eens voorbij: Adje Bouman Top Tien met Lex Harding. Ik zat in de auto en Lexy draaide Armed and Dangerous van First Choice: Ik ging door m'n dak van vreugde. Zou Lex Harding de komende dagen nog één keertje live gaan zoals in 1999? Ik was erbij toen en zal die avond nooit vergeten.

Ik bedacht tijdens een Antwepse avondwandeling bij ondergaande zon, wat de overheid toen allemaal kapot heeft gemaakt. Een hele generatie topdeejays en schitterende programma's. Een unieke band tussen station en achterban. Een enorme creativiteit en wisselwerking, tussen deejays en technici, een hele wereld, mensenlevens.

De ratificatie van het Verdrag van Straatsburg heeft op z'n minst mensenlevens grondig veranderd, hetzij in een andere richting gestuwd. Ik weet bvb dat veel van Lex doen en laten de jaren nadien is voortgevloeid uit de gebeurtenissen in 1973 - 1974. Maar ik weet ook dat het allemaal heel anders had kunnen lopen. Het verdwijnen van Veronica was een onnodige, kunstmatige ingreep om een evolutie tegen te houden die niet te stoppen is. Idealisme is een wapen waar moeilijk tegen te vechten valt...... dixit Rob Out.

Men heeft zich verkeken op één man. Hij rustte in vrede.

Ik hoop dat Adje in de laatste dagen van 828 ook het 538 gevoel nog eens flink laat herleven. Voor de veertigers onder ons. De laatste generatie luisteraars van Radio Veronica op zee.


Eric Hofman